Istorijat ninjutsua u Japanu je obavijen misterijom i kontroverzama. Postoje brojne teorije o počecima ove borilačke veštine, ali je teško identifikovati jedan konkretan izvor, osobu ili vreme koje bi bilo prihvaćeno kao početak ninjutsua. Naime, ninjutsu nije odmah nastao kao dobro definisana veština. Mnoge godine su prošle pre nego što je ninjutsu uspostavljen kao samostalan sistem znanja, (Masaaki, 1981).
Prvi praktičari koji su kasnije postali poznati kao ninđe nisu sebe smatrali delom neke veštine. Oni su bili praktičari političkih, verskih i vojnih strategija koje su se suprotstavljale dominantnim konvencionalnim stavovima tog vremena. Ninjutsu se razvio kao ilegalna kultura koja je suprotstavljala samurajskoj eliti, što je dovelo do toga da njegov originalni razvoj bude obavijen misterijom i namernim prikrivanjem u istoriji.
Prema legendama koje su prenošene usmenom predajom, dvojica ninđa su pomogla prvom japanskom caru Džimu u postizanju odlučujuće pobede u bici protiv trupa zamka Iso. Prema priči, car je imao viziju u kojoj mu je rečeno da uzme glinu sa svete planine Amakaga. Ninđe su uspele da se maskiraju kao seljak i njegova žena, dobili glinu i bezbedno se vratili. Ova glina je postala simbol careve rešenosti i uspeha u osvajanju zamka.
Prema Masakiju, tokom istorije, znanje o ninjutsuu se razvijalo kroz dodatke i proširenja od kineskih migranata, koji su doneli različite aspekte vojnih strategija, religijskih filozofija i medicinske prakse iz Kine, Indije i drugih delova Azije. Sve ovo je kombinovalo mudrost različitih kultura i doprinelo razvoju Ninjutsua.
U dalekoj prošlosti, ninđe su živele kao prirodnjaci i mistici u regionima kao što su Iga i Koga, gde su njihovi metodi usavršavani i razvijani kroz različite porodice. Međutim, u istorijskim knjigama, uloga ninđa često je bila zanemarena ili minimizirana, često zbog veličanja samurajske etike nakon Meidži restauracije.
Današnji Japanci ponekad imaju teškoće u razumevanju prave uloge i ideala ninđa, delom zbog previše romantizovanih i preuveličanih priča iz ere Tokugave. Kako je svet postao sve više zainteresovan za japansku kulturu i borilačke veštine, mitovi o ninđama su privukli novu publiku u zapadnom svetu, ali prevod termina i koncepata iz japanskog jezika često ne uspeva da uhvati njihovo istinsko značenje.
Masaki govori da na kraju, ninjutsu, kao umetnost, nastavlja da postoji i razvija se u savremenom Japanu, kao što je Togakure riu, organizacija posvećena samorazvoju i svesti svojih članova. Dok se savremena Japanska vlada stabilizovala i pravosudni sistemi razvili, Togakure ninđa riu više nije uključen u borbene ili špijunske aktivnosti, ali nastavlja da čuva i prenosi tradicionalno znanje.
ISTORIJAT NINJUTSUA U SRBIJI
Ninjutsu, kao i mnoge druge borilačke veštine, počelo je da se širi na zapad od 20. veka, tokom 60-ih i 70-ih godina. Prethodno, ninjutsu je bio poznat u Japanu i drugim delovima Azije kao tajanstveni i specijalizovani oblik borilačke veštine.
Popularizacija ninjutsua na zapadu značajno je povećana kroz medije poput filmova, TV serija, romana i stripova. Filmovi kao što su Enter the Ninja iz 1981. godine i serije poput Teenage Mutant Ninja Turtles iz 1980-ih doneli su lik ninđe u glavni tok pop kulture. Ovi medijski sadržaji su često romantizovali i preuveličavali veštine ninđa, čineći ih privlačnim široj publici i doprinoseći razvoju interesovanja i praktikovanja ninjutsua na zapadu (Pavlin, 1988).
Istinsko otvaranje ka zapadu čini Soke (velemajstor ove veštine) Masaki Hacumi, pišući brojne knjige o istoriji, tradiciji i samom praktikovanju veštine. Ove knjige pronalaze zainteresovane čitaoce širom sveta. Prvi učenici dolaze u Japan, a zatim sam Hacumi počinje da održava seminare širom sveta. Zatim osniva Buđinkan organizaciju koja živi i radi i danas.
Prema Blaži Nastovu (usmeno predanje, 2024) istorija ninđucua u Srbiji obuhvata značajan razvoj od kraja 20. veka do danas. Borilačka veština ninjutsu počela je da se praktikuje na ovim prostorima 1980-ih godina, kada je prvi ninđa, Dušan Pavlović, osnovao ninjutsu klub Jugoslavije na Bežanijskoj kosi. Početno trening okruženje bilo je napolju, u prirodi, gde je 20 ljudi redovno vežbalo. Seminari su se održavali dva puta godišnje, a do kraja 1988. godine broj učesnika je dostigao 80.
Kako su godine prolazile, klub je prelazio u zatvorene prostore, prvo u salu OŠ „Ivan Gundulić“. Međutim, u 1991. godini, nesreća je sprečila Dušana Pavlovića da nastavi sa vođenjem treninga. Tada je Blažo preuzeo vođenje treninga u Beogradu i Novom Sadu. U 1992. godini otvoren je dojo Buđinkan Beograd, a 1996. godine osnovan je Ninjutsu savez Jugoslavije pod pokroviteljstvom Hacumija.
Tokom sledećih godina, ninjutsu klubovi su počeli da se osnivaju širom Srbije, uključujući Zrenjanin, Selencu, Kovin, Požarevac i Leskovac. Ninđa kampovi su započeli 2000. godine na Salaškom jezeru, a od 2002. godine prelaze na Grzu, gde se i danas održavaju.
U 2004. godini, klubovi su počeli da dovode svetski poznate majstore kao što je Svenerik (jedan od najcenjenijih ninjutsu majstora u svetu), što je doprinelo velikom rastu interesovanja za ninjutsu. Njegov vrhunac doživljava 2006-2007. godine, kada je uspeo da privuče najpoznatije evropske majstore svake godine.
Istorija ninjutsua u Srbiji pokazuje dinamičan razvoj i sve veću popularnost ovog borilačkog sporta, koji i danas privlači pažnju i entuzijazam ljubitelja borilačkih veština.